Marcin Zamoyski
Biografia
Marcin Zamoyski (ur. 30 października 1947 w Sopocie) – polski operator filmowy, realizator, samorządowiec, prezydent Zamościa w latach 1990–1992 oraz 2002–2014, wojewoda zamojski od 1992 do 1994.
Pochodzi z rodu Zamoyskich herbu Jelita. Jest synem Róży Zamoyskiej z domu Żółtowskiej i Jana Tomasza Zamoyskiego, wnukiem Maurycego Klemensa Zamoyskiego. Studiował na Uniwersytecie Warszawskim, a następnie historię na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W latach 1966–1969 pracował w Kanadzie jako kierowca. Od 1972 do 1990 był zatrudniony w Polskiej Agencji Interpress w Warszawie jako operator filmowy i realizator; odpowiadał tam za przygotowywanie reportaży historycznych.
Pracował także dla Wytwórni Filmowej Czołówka, niemieckiej telewizji oraz przy filmach fabularnych. Autor zdjęć z manifestacji Solidarności. Przyjaźnił się z księdzem Jerzym Popiełuszką, który udzielił mu ślubu oraz ochrzcił córkę.
W 1990 stosunkiem głosów 23 do 12 został wybrany przez radę miasta na stanowisko prezydenta Zamościa, piastując je do 1992. W czerwcu tego samego roku został mianowany wojewodą zamojskim, a stanowisko to utracił w styczniu 1994. Od 1994 do 1998 był przewodniczącym rady miasta.
W 2002, w drugiej turze, w 2006 i w 2010 (w pierwszej turze) w bezpośrednich wyborach samorządowych jako niezależny kandydat (popierany m.in. przez Platformę Obywatelską) był wybierany na urząd prezydenta Zamościa. W 2014 nie uzyskał reelekcji, przegrywając z Andrzejem Wnukiem. Przyczynił się do odzyskania księgozbiorów z biblioteki Zamoyskich. W latach 2004–2015 pełnił funkcję prezesa Ligi Polskich Miast i Miejsc UNESCO.
Życie prywatne: Zamieszkał na Rynku Wielkim w Zamościu. Żonaty z Aleksandrą z domu Sentek, wywodzącą się z lwowskiej rodziny pochodzenia węgierskiego, z zawodem lekarza weterynarii. Mają dwoje dzieci: Różę i Andrzeja.
W 1995 w wyniku przetargu nabył dawny PGR Michalowo o powierzchni 520 ha; przed reformą rolną z 1944 był to folwark wchodzący w skład ordynacji. Został właścicielem m.in. kilku obrazów z kościoła Franciszkańskiego (odzyskanych w 1995 z archidiecezji lubelskiej) i sztandaru jazdy ordynackiej.